_{دور خواهم شد از این شهر قریب} 

                                    _{که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق}

_{قهرمان ها را بیدار کند}

                                _{قایق از تور تهی}

_{و دل از آرزوی مروارید}

                                _{هم چنان خواهم راند}

_{نه به آبی ها دل خواهم بست}

                                _{نه به دریا-پریانی که سر از آب به در می آرند}

_{و در آن تابش تنهایی ماهی گیران}

                                _{می فشانند فسون از سر گیسو هاشان}

_{هم چنان خواهم راند}

                                _{پشت دریا ها شهری است}

_{که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است}

                                _{بام ها جای کبوتر هایی است}

_{که به فواره ی هوش بشری می نگرند}

                                _{دست هر کودک ده ساله ی شهر}

_{شاخه ی معرفتی است}

                               _{مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند}

_{که به یک شعله به یک خواب لطیف}

                               _{خاک موسیقی احساس تو را می شنود}

_{و صدای پر مرغان اساطیر میاید در باد}

                                _{پشت دریا ها شهری است}

_{که در آن وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحرخیزان است}

                                _{شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند}

_{پشت دریا ها شهری است}

                                _{قایقی باید ساخت...}